Szynszyla radziecka

Instytut odnotowuje małą Chinchilla sprowadzoną z Niemiec w 1927 o masie 2,8–3,2 kg oraz większy typ 3,8–4,1 kg. W przedwojennych pracach B. G. Menshov i A. I. Kaplevsky testowali Flandre oraz White Giant. Ostateczną rasę budowały w latach 1948–1963 instytut, gospodarstwo Anisovsky w obwodzie saratowskim i Cherepanovsky w nowosybirskim pod kierunkiem N. S. Zusmana, wykorzystując małą Chinchilla × White Giant i trwałą selekcję. Zatwierdzono ją w 1963. Określenie pochodzenia jako ukraińskiego lub wyłącznie francuskiego jest błędne.

Instytut opisuje lekko wydłużone zwarte ciało, mocną, lecz nie ciężką kość, szeroką głęboką klatkę, prosty szeroki grzbiet, zaokrąglony zad i stojące średnie uszy. Średnia masa dorosła to 5 kg, długość 65 cm i obwód klatki 35 cm; 8 kg jest obserwowanym maksimum, nie celem. W rozdmuchanej sierści widać pięć stref: niebieską u podstawy, jasną, ciemną, białą i czarny koniec. Występują odcienie jasny, średni i ciemny; żółty lub brunatny nalot jest niepożądany. Historycznej notacji cˢʰⁱ nie należy zmieniać w nowoczesny certyfikat DNA.

Instytut nazywa populację niewymagającą, odporną i przystosowaną do różnych klimatów, lecz nie jest to kontrolowana gwarancja spokoju, mrozoodporności ani dowolnego utrzymania każdego zwierzęcia. Zachowanie zależy od bólu, hormonów, doświadczeń, przestrzeni i obsługi. Zapewnij kryjówki, żerowanie, przewidywalny rytm, dużo ruchu i zgodnego partnera. Pracuj przy podłodze i nagradzaj dobrowolny kontakt. Nie podnoś za uszy ani skórę; podpieraj klatkę piersiową i cały zad.

Połączone na stałe strefy mieszkalne i ruchowe muszą pozwalać na kilka pełnych skoków, stanie, rozciąganie, obrót, bieg, poznawanie i wycofanie. Chroń przed upałem, opadem, przeciągiem, drapieżnikami i nagłą zmianą temperatury przy dobrej wentylacji. Podłoże ma być suche, stabilne, nieśliskie, z wygodną litą strefą odpoczynku; dawny zapis o drucie nie znosi potrzeb łap. Podawaj bez limitu siano trawiaste i świeżą wodę, odpowiednie liście oraz odmierzone pełne granulki. Kontroluj masę, apetyt, kał, zęby, pazury, stopy, skórę, sierść i ruch.

Genetyka pigmentu wyjaśnia kolor, nie odporność na choroby. Gęsta sierść może ukrywać chudnięcie, rany, pasożyty, odparzenie moczem i zapalenie skóry; duża masa zwiększa znaczenie przyczepności, suchej ściółki i oględzin stóp. Mniejszy apetyt lub kał, ślinienie, biegunka, wzdęcie, trudny oddech, przechylenie głowy, bolesne stopy, plackowate wyłysienie lub apatia wymagają szybkiej pomocy lekarza znającego króliki. Stosuj regionalne szczepienia, kwarantannę i bioasekurację. Historyczne użycie laboratoryjne nie znosi współczesnego dobrostanu.

Zapisuj zweryfikowany rodowód, dorosłą masę i kondycję, budowę, pięciostrefową rozetę w stałym świetle, odcień, oczy i pazury, stopy, zgryz, badania, krycia, każdy poród i stratę, wzrost oraz regenerację samicy. Standard oceny z 1988 łączył masę, budowę, gęstość/równość i kolor futra; jeden element nie zastępuje reszty. Instytutowe 8,7 młodego, wzrost i 56–58% to historyczne wyniki populacji, nie gwarancje. Nie przypisuj rasie stałych 7–10 młodych, 13 tygodni, 60% wydajności ani ponownego krycia co 42–45 dni.

• Oceniaj razem masę, kondycję, budowę, rozetę futra i zdrowie.
• Notuj każde krycie, poród, stratę, wzrost i regenerację samicy.
• Historyczne liczby produkcyjne to dane populacji, nie obietnice.