Baran francuski

ARBA opisuje rasę jako francuską z XIX wieku, prawdopodobnie po English Lop i Giant Papillon, oraz podaje rok 1971 w USA. Hipotezy o pochodzeniu nie należy przedstawiać jako potwierdzonego testem schematu.

Szeroka głowa, ciężka kość i duży korpus odróżniają rasę od mniejszych baranów. Brak maksimum seniora ARBA oznacza, że ważniejsze są kondycja, ruch i właściwa klasa wieku.

ARBA opisuje rasę jako spokojną, ale charakter zależy od osobnika, bólu, socjalizacji i obsługi. Potrzebne są duże powierzchnie do ruchu, pełnego wyciągnięcia i stania, duże kryjówki oraz zgodny partner.

Podstawą powinno być stale dostępne siano i woda, zielenina i odmierzona karma pełnoporcjowa. Zapewnij suche, czyste i podpierające podłoże oraz kontroluj pazury, podeszwy, kondycję, uszy, oczy, apetyt i kał.

Badania łączą zwisłouche ukształtowanie z wyższym ryzykiem problemów uszu, ale nie przewidują choroby u każdego osobnika. Potrząsanie głową, zapach, wydzielina, ból, zmiana słuchu, żucia lub ruchu wymagają badania weterynaryjnego.

Wybieraj zdrowe kanały słuchowe, ruch, zęby i oddychanie, stabilne zachowanie i prawidłową kondycję. Zapisuj badania uszu, leczenie, dentystykę, ruchliwość, masę, rodowód, krycia, porody i przeżycie; nie wzmacniaj skrajnej głowy, masy lub uszu.

• Nie twórz nieistniejącego maksimum seniora ARBA.
• Nawracające problemy sprawdź przed rozrodem.
• Dobieraj wyposażenie do dorosłego królika.