Kalifornijski

George West tworzył rasę w południowej Kalifornii w latach 20., łącząc himalajskiego, szynszylę standardową i nowozelandzkiego białego. Klub odnotowuje pokaz w 1928 roku, wzorzec roboczy z 1939 i końcową akceptację ARBA w 1949.

Dlatego uproszczone strony podają różne „lata uznania”: opisują różne etapy. Precyzyjny materiał zawsze nazywa dane wydarzenie.

Kalifornijski ma zwarte użytkowe ciało o dobrej głębokości i umięśnieniu. Sierść jest biała, z ciemnymi znaczeniami na nosie, uszach, łapach i ogonie; oczy są rubinowe. Szczegóły określa aktualny wzorzec.

Maksimum ARBA to 4,76 kg, a Penn State podaje około 3,6–5,0 kg dla dorosłych. Nie jest to cel tuczu każdego osobnika.

ARBA i Penn State opisują kalifornijskiego jako ważną rasę mięsną i futerkową. FAO porównuje ją z NZW i wskazuje zwykle nieco mniejszy rozmiar. Wynik krzyżówki zależy od rzeczywistej linii i systemu.

Nie można gwarantować wielkości miotu, wagi w stałym tygodniu, konwersji ani wydajności rzeźnej. Mierz urodzenia, przeżycie, wzrost, paszę i zdrowie we własnych warunkach.

Zapewnij normalną postawę i ruch, suchą powierzchnię oraz ochronę przed upałem, pogodą i drapieżnikami. Wentylacja ogranicza wilgoć i amoniak. Gniazda, podłoże i obsada muszą odpowiadać zwierzętom i przepisom.

Stosuj pełnoporcjową paszę i włókno właściwe dla wzrostu, ciąży, laktacji lub utrzymania, ze stałą czystą wodą. Nagłe zmiany i niekontrolowane dodatki pogarszają zdrowie i jakość porównań.

Utah State Extension zalicza kalifornijskie i nowozelandzkie do ras średnich, zwykle dojrzewających około sześciu–siedmiu miesięcy. Gotowość zależy również od rozwoju, zdrowia i kondycji.

Dla każdego krycia zapisuj rodziców, parytet, daty, wynik ciąży, wszystkie urodzone, żywe, martwe i odsadzone młode, masy w stałym wieku, leczenie, straty i regenerację samicy. Analizuj sezon i kolejność miotu.

• Stosuj jeden protokół ważenia i jasno określone punkty wieku.
• Równoważ wzrost z przeżyciem, zdrowiem i matczynością.
• Badaj powtarzające się straty zamiast ukrywać je w średniej.

Obserwuj apetyt, wodę, kał, oddech, oczy, skórę, łapy, zęby, kondycję i regenerację. Nowe króliki poddawaj kwarantannie, a szczepienia i kontrolę chorób planuj z lekarzem według lokalnych warunków.

Brak jedzenia lub kału, duszność, biegunka, silny ból, zła ruchliwość, trudny poród czy powtarzalne straty noworodków wymagają szybkiej diagnostyki.